“

เคยมีงานเต็มตาราง รายได้ไม่ขาดมือ… แต่วันนี้เขาเลือกยืนพัดหมูสะเต๊ะหน้าเตาถ่านด้วยมือตัวเองที่อายุ 71 ปี
อดีตนักแสดงท่านนี้ต้องวางอาชีพที่รักไว้ข้างหลัง เมื่อร่างกายและความจำไม่เอื้ออีกต่อไป แต่แทนที่จะหยุดอยู่กับที่ เขากลับเลือกเริ่มใหม่ด้วยเตาถ่านเล็กๆ กับหมูสะเต๊ะทีละไม้
“
มันไม่ใช่ความน่าสงสาร แต่เป็นความรู้สึกที่หลายคนหาคำพูดไม่เจอ… ความรู้สึกที่เห็นคนหนึ่งคน ‘เลือกลุก’ แม้จะมีสิทธิ์ท้อกว่าใครก็ได้ รายได้อาจไม่เหมือนวันวาน แต่ทุกไม้ที่พัดคือการพิสูจน์ว่าตัวเองยังไปต่อได้
มีคนในชีวิตคุณบ้างไหม ที่กำลังรู้สึกว่าตัวเองเริ่มใหม่ได้สายเกินไปแล้ว?